Tag: explore

Take the Time To Read and Find Inspirations

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Ita redarguitur ipse a sese, convincunturque scripta eius probitate ipsius ac moribus. Quamquam id quidem licebit iis existimare, qui legerint. Virtutibus igitur rectissime mihi videris et ad consuetudinem nostrae orationis vitia posuisse contraria. Semper enim ita adsumit aliquid, ut ea, quae prima dederit, non deserat. Quae similitudo in genere etiam humano apparet. Duo Reges: constructio interrete. Quid me istud rogas? Videamus animi partes, quarum est conspectus illustrior; Tu autem negas fortem esse quemquam posse, qui dolorem malum putet.

Fortitudinis quaedam praecepta sunt ac paene leges, quae effeminari virum vetant in dolore. Quaero igitur, quo modo hae tantae commendationes a natura profectae subito a sapientia relictae sint. Nam his libris eum malo quam reliquo ornatu villae delectari. Quid ergo attinet dicere: Nihil haberem, quod reprehenderem, si finitas cupiditates haberent? Ait enim se, si uratur, Quam hoc suave! dicturum. Quis animo aequo videt eum, quem inpure ac flagitiose putet vivere? Unum nescio, quo modo possit, si luxuriosus sit, finitas cupiditates habere. Quid in isto egregio tuo officio et tanta fide-sic enim existimo-ad corpus refers? Nec vero alia sunt quaerenda contra Carneadeam illam sententiam. Et summatim quidem haec erant de corpore animoque dicenda, quibus quasi informatum est quid hominis natura postulet.

  1. Quem Tiberina descensio festo illo die tanto gaudio affecit, quanto L.
  2. Dulce amarum, leve asperum, prope longe, stare movere, quadratum rotundum.
  3. Hoc loco discipulos quaerere videtur, ut, qui asoti esse velint, philosophi ante fiant.
  4. Quasi vero, inquit, perpetua oratio rhetorum solum, non etiam philosophorum sit.

Quid tibi, Torquate, quid huic Triario litterae, quid historiae cognitioque rerum, quid poetarum evolutio, quid tanta tot versuum memoria voluptatis affert? Praeterea et appetendi et refugiendi et omnino rerum gerendarum initia proficiscuntur aut a voluptate aut a dolore. Sed quid attinet de rebus tam apertis plura requirere? Itaque e contrario moderati aequabilesque habitus, affectiones ususque corporis apti esse ad naturam videntur. Ita relinquitur sola haec disciplina digna studiosis ingenuarum artium, digna eruditis, digna claris viris, digna principibus, digna regibus. Huc et illuc, Torquate, vos versetis licet, nihil in hac praeclara epistula scriptum ab Epicuro congruens et conveniens decretis eius reperietis. Perfecto enim et concluso neque virtutibus neque amicitiis usquam locum esse, si ad voluptatem omnia referantur, nihil praeterea est magnopere dicendum. Sequitur disserendi ratio cognitioque naturae; At ille non pertimuit saneque fidenter: Istis quidem ipsis verbis, inquit; Sed tamen omne, quod de re bona dilucide dicitur, mihi praeclare dici videtur.

  • Sine ea igitur iucunde negat posse se vivere?
  • Sed quanta sit alias, nunc tantum possitne esse tanta.
  • Quod cum dixissent, ille contra.

Sin autem est in ea, quod quidam volunt, nihil impedit hanc nostram comprehensionem summi boni. Etsi qui potest intellegi aut cogitari esse aliquod animal, quod se oderit? Introduci enim virtus nullo modo potest, nisi omnia, quae leget quaeque reiciet, unam referentur ad summam. Quod quidem iam fit etiam in Academia. Etsi ea quidem, quae adhuc dixisti, quamvis ad aetatem recte isto modo dicerentur.

A Calm Day is a Relaxing Day

Nihil minus, contraque illa hereditate dives ob eamque rem laetus. Quodsi ipsam honestatem undique pertectam atque absolutam. Scientiam pollicentur, quam non erat mirum sapientiae cupido patria esse cariorem. Cur igitur, inquam, res tam dissimiles eodem nomine appellas? Minime vero probatur huic disciplinae, de qua loquor, aut iustitiam aut amicitiam propter utilitates adscisci aut probari. Earum etiam rerum, quas terra gignit, educatio quaedam et perfectio est non dissimilis animantium. Nec enim ignoras his istud honestum non summum modo, sed etiam, ut tu vis, solum bonum videri. Nonne videmus quanta perturbatio rerum omnium consequatur, quanta confusio? Scisse enim te quis coarguere possit? Universa enim illorum ratione cum tota vestra confligendum puto. Septem autem illi non suo, sed populorum suffragio omnium nominati sunt.

Nec vero alia sunt quaerenda contra Carneadeam illam sententiam. Num igitur dubium est, quin, si in re ipsa nihil peccatur a superioribus, verbis illi commodius utantur? De quibus etsi a Chrysippo maxime est elaboratum, tamen a Zenone minus multo quam ab antiquis; Faceres tu quidem, Torquate, haec omnia; Serpere anguiculos, nare anaticulas, evolare merulas, cornibus uti videmus boves, nepas aculeis. Quod non faceret, si in voluptate summum bonum poneret. Ne vitationem quidem doloris ipsam per se quisquam in rebus expetendis putavit, nisi etiam evitare posset. Voluptatem cum summum bonum diceret, primum in eo ipso parum vidit, deinde hoc quoque alienum;

Experiamur igitur, inquit, etsi habet haec Stoicorum ratio difficilius quiddam et obscurius. Infinitio ipsa, quam apeirian vocant, tota ab illo est, tum innumerabiles mundi, qui et oriantur et intereant cotidie. Vobis autem, quibus nihil est aliud propositum nisi rectum atque honestum, unde officii, unde agendi principlum nascatur non reperietis. Atque haec contra Aristippum, qui eam voluptatem non modo summam, sed solam etiam ducit, quam omnes unam appellamus voluptatem. Polemoni et iam ante Aristoteli ea prima visa sunt, quae paulo ante dixi. Nam quibus rebus efficiuntur voluptates, eae non sunt in potestate sapientis. Ita graviter et severe voluptatem secrevit a bono. Partim cursu et peragratione laetantur, congregatione aliae coetum quodam modo civitatis imitantur; Vide, ne magis, inquam, tuum fuerit, cum re idem tibi, quod mihi, videretur, non nova te rebus nomina inponere.

Facit igitur Lucius noster prudenter, qui audire de summo bono potissimum velit; Deinde disputat, quod cuiusque generis animantium statui deceat extremum. Ex quo intellegitur officium medium quiddam esse, quod neque in bonis ponatur neque in contrariis. Non est ista, inquam, Piso, magna dissensio. Et summatim quidem haec erant de corpore animoque dicenda, quibus quasi informatum est quid hominis natura postulet. Eaedem res maneant alio modo. Cum autem in quo sapienter dicimus, id a primo rectissime dicitur. Ut ad minora veniam, mathematici, poëtae, musici, medici denique ex hac tamquam omnium artificum officina profecti sunt. Quam multa vitiosa! summum enim bonum et malum vagiens puer utra voluptate diiudicabit, stante an movente? Habes, inquam, Cato, formam eorum, de quibus loquor, philosophorum. Hoc ille tuus non vult omnibusque ex rebus voluptatem quasi mercedem exigit. Sed tamen enitar et, si minus multa mihi occurrent, non fugiam ista popularia. Nihil acciderat ei, quod nollet, nisi quod anulum, quo delectabatur, in mari abiecerat.